Dziedzina stomatologii składająca się z część chirurgicznej (wszczepienie implantu) oraz z części protetycznej czyli odbudowa zęba na implancie. Ten najbardziej zbliżony do fizjologicznego sposób odtwarzania utraconych zębów pozwala na wyeliminowanie dyskomfortu związanego z użytkowaniem ruchomych protez.

W ostatnich latach w związku z wprowadzeniem nowych materiałów, optymalizacji kształtu implantów, rozwojowi technik implantacji, sprawdzonych koncepcji leczenia protetyczno-implantologicznego oraz uzyskaniu pozytywnych ocen leczenia na podstawie badań naukowych, nastąpił gwałtowny rozwój stosowania implantów w protetyce stomatologicznej. 

Obecnie podstawowym metalem stosowanym do wykonywania implantów jest tytan. Wieloletnie obserwacje tytanu i 

stopów tytanowych w aspekcie biotolerancji i odporności korozyjnej w środowisku tkankowym zadecydowały o umieszczeniu ich w grupie biomateriałów o dużym znaczeniu dla medycyny. Tytan charakteryzuje się bardzo dobrą odpornością korozyjną w środowisku płynów ustrojowych i macierzy pozakomórkowej. Silne powinowactwo tytanu do tlenu powoduje utworzenie na powierzchni metalu trwałej i szczelnej warstwy dwutlenku tytanu (wytwarzanej samorzutnie). Stabilny w środowiskach organicznych rutyl minimalizuje aktywność tytanu, zabezpieczając organizm przed metalozą . Wytworzenie na powierzchni tytanu struktury porowatej w celu rozwinięcia powierzchni osteointegracji miało wpływ na zmniejszenie wymiarów elementów stosowanych w implantoprotetyce. 

W części tytanowego implantu umieszczonej w kości zachodzą komórkowe i tkankowe reakcje gojenia. Proces ten oparty jest na przebudowie tkanki kostnej, a jej budowa musi być szybsza od procesów resorpcji, wywołanych obecnością ciała obcego. Na równowagę między tymi procesami mają wpływ m.in. siły biomechaniczne wyzwalane przez konstrukcję protetyczną- zarówno prowizoryczną jak i stałą oraz zdolności organizmu indywidualnego pacjenta.
Na poziomie komórkowym następuje tak zwana osteoinegracja. Jest to pojęcie biologiczne i oznacza zrost żywej tkanki kostnej z tytanową powierzchnią implantu, w efekcie czego następuje integracjawszczepu z kością. Proces osteointegracji jest widoczny w obrazie mikroskopu elektronowego, jako obecność młodej tkanki na dolnej powierzchni implantu. Wpływ na przebieg procesu osteointegracji ma nie tylko właściwe przygotowanie powierzchni implantu, ale istnienie na niej bioaktywnej warstwy tlenku tytanu, lub innej biokompatybilnej warstwy powierzchniowej.
Firmy produkujące implanty, prowadzą liczne badania zrostu tkanki kostnej z powierzchnią implantu i posiadają udokumentowanie osteointegracji na poziomie komórkowym. 

Wskazania do zastosowania implantów:

• - bezzębie całkowite
• - braki skrzydłowe i międzyzębowe o różnej rozpiętości w żuchwie i szczęce

Podstawowym założeniem zapewniającym sukces w implantologii jest absolutna nieruchomość implantu po jego zakotwiczeniu w kości. Warunkiem jaki należy spełnić w celu pierwotnej stabilizacji implantu jest zgodność pomiędzy wypreparowanym łożem w kości i kształtem implantu. Obecnie dzięki znormalizowaniu i dostosowaniu wierteł do kształtu implantów (grupowanych w systemach) uzyskano szerokie możliwości chirurgiczne dla osiągnięcia pierwotnej stabilizacji.