Używano najróżniejszych materiałów do wyrobu brakujących zębów, zdarzało się nawet, że wyrywano zęby biedakom, aby je zastosować u bogatszych pacjentów.

Specjaliści od dawna poszukiwali takiego mechanizmu, który odpowiadałby naturalnym zębom. Przeprowadzono wiele eksperymentów, jednakże próby stworzenia imitacji naturalnego zęba nie przyniosły rezultatów. Amortyzator, narząd czuciowy oraz mechanizm zakotwiczenia- tak w skrócie możemy określić naturalny ząb w kości. Alternatywny mechanizm odkryto przypadkowo podczas eksperymentów prowadzonych w Szwecji przez profesora Per-Ingvara Branemarka w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Profesor Branemark jest lekarzem. Interesował się krażeniem krwi w kości i procesami gojenia się ran .Zjawiska te badał za pomocą techniki pozwalającej na preparację i obserwację pod mikroskopem cienkiej warstwy żywej tkanki.
W swych badaniach posługiwał się urządzeniem optycznym umieszczanym chirurgicznie w kości zwierzęcia, a którym przeprowadzano eksperyment.
Technika ta nie była niczym nowym. Podobnych komór obserwacyjnych używało wielu innych badaczy. Cóż jednak było istotne? Fakt, że zawsze gdy komorę obserwacyjną wykonano z tytanu, następował ciekawy proces.
Profesor Per- Ingvar Branemark, posługując się techniką mikroskopii przyżyciowej zauważył, że zawsze, ilekroć wszczepiał w kość urządzenie optyczne w obudowie z tytanu w sposób możliwie bezurazowy, kość bardzo silnie przywierała do powierzchni tytanowej. Żywa kość zrastała się z powierzchnią metalową konstrukcji w takim stopniu, jaki do tej pory uważano za niemożliwy.
Branemark zrozumiał, jak ogromne znaczenie może mieć ten nowy mechanizm nie tylko dla implantów dentystycznych.
Aby kość trwale przyrosła do powierzchnitytanu muszą być spełnione odpowiednie warunki. Taka powierzchnia musi być sterylna , wolna od wszystkich zanieczyszczeń oraz uaktywniona.
Łoże implantu czyli miejsce, w którym osadzony implant musi być przygotowane z zachowaniem dużej ostrożności. Łoże implantu oraz implant muszą być dopasowane do siebie, a po wszczepieniu implantu musi być pozostawiony czas na zagojenie, tak aby kość mogła się połączyć z powierzchnią metalu i się zregenerować.
Jeszcze przed Branemarkiem były liczne próby stosowania różnych wszczepianych urządzeń. Na czym więc polegała doniosłość badań Branemarka?
Profesor Branemark wykorzystał naturalny proces gojenia się tkanki po wprowadzeniu do kości ciała obcego. Wykorzystał biologię, czyli zdolności regeneracyjne żywego organizmu.
Spreparowane łoże implantu potraktował jak ranę, w której do minimum starał się ograniczyć stopień uszkodzenia tkanek. Wziął też pod uwagę szczególne właściwości tytanu, jego odporność na korozję i biokompatybilność czyli obojętność tkankową. Wyszedł z założenia, że jeśli zostaną spełnione wszelkie niezbędne warunki, żywa kość nie powinna zauważyć, że zostało w niej umieszczone jakieś ciało obce.
Przy uwieńczeniem sukcesem osseointegracji , następuje bezpośrednie połączenie żywej tkanki kostnej z powierzchnią tytanową implantu. Połączenie to musi być na tyle mocne, aby mogło wytrzymać warunki określonego obciążenia.
Czy zintegrowany w kości implant jest podobny do naturalnego zęba? Nie jest otoczony torebką łącznotkankową. Jest on raczej podobny do zęba ankylotycznego. Jest on zrośnięty z kością. Nie ma tkanki ozębnej.