Ortodoncja - dr Piotr Kasprzak

Zajmuje się profilaktyką i leczeniem wad zgryzu u dzieci, młodzieży i dorosłych. Skutecznie przeprowadzone leczenie ortodontyczne wpływa na poprawę wyglądu i samopoczucia, wpływa na opóźnione starzenie się twarzy, poprawę wymowy oraz lepszą higienę jamy ustnej. Leczenie likwiduje także dolegliwości bólowe związane z dysfunkcją stawów skroniowo-żuchwowych.

WADY ZGRYZU

Ponad 80% wszystkich wad, są to wady o charakterze nabytym i powstają w ciągu kilku pierwszych lat życia. Ssanie kciuka, nieprawidłowy smoczek, oddychanie przez usta (przerost migdałka gardłowego), wada postawy - wszystko to prowadzi nieprawidłowego ustawienia. Najczęstszą przyczyną jest próchnica zębów mlecznych. Rodzice maja często błędne pojęcie o roli uzębienia mlecznego. Uważają, iż Są one nieistotne bo i tak zaraz wypadają. Jednak odgrywają one bardzo istotną rolę w rozwoju całego narządu żucia. Jeśli dziecko wcześnie straci ząbki, następuje zaburzenie rozwoju kości szczęki i żuchwy. Ich wzrost i prawidłowy rozwój ulega zaburzeniu. Gdy po kilku latach zaczną wyrzynać się zęby stałe, okaże się, że nie ma dla nich miejsca. I wtedy mamy do czynienia z różnego rodzaju wadami: stłoczenie zębów, utrudnione wyrzynanie się zębów, zatrzymanie w kości. Większość wad zgryzu możemy dziś szybko i skutecznie skorygować wykorzystując do tego celu aparaty ortodontyczne ruchome i stałe.

APARATY RUCHOME

Są samodzielnie wkładane i wyjmowane przez Pacjenta. W zależności od rodzaju wady zgryzu stosowane są różne rodzaje aparatów. Aparat jest zbudowany z akrylowej płytki( kolor wybiera Pacjent), drucianych elementów dopasowanych kształtem do zębów oraz elementów będących źródłem siły działającej na zęby( śruby, sprężyny). Najczęściej jest on stosowany u dzieci między 4 a 12 rokiem życia, a więc przed zakończeniem wymiany zębów mlecznych na stałe. Czas leczenia i jego skuteczność jest uzależniona od rodzaju wady zgryzu, wieku Pacjenta oraz współpracy Pacjenta z lekarzem. Jednak możliwości aparatu ruchomego są dość ograniczone. Można korygować nadmierne wychylenie lub przechylenie zębów, ale przesuwanie zębów nie jest już takie proste.

APARATY STAŁE

Pozwalają na leczenie wad znacznie poważniejszych niż aparat ruchomy. Aparat stały zbudowany jest z zamków i pierścieni, które są przyklejane do zębów . Te elementy stanowią umocowanie dla sprężystych drutów, które wywierają na zęby stałą, precyzyjną siłę, pozwalającą na osiągnięcie zamierzonego efektu leczniczego. W trakcie leczenia niezwykle istotne jest przestrzeganie zasad higieny - zamki i pierścienie sprzyjają odkładaniu się płytki nazębnej, co zwiększa ryzyko próchnicy.

RODZAJE APARATÓW STAŁYCH

W zależności od wymagań leczniczych i estetycznych Pacjenta polecane są różne rodzaje aparatów ortodontycznych:

METALOWE

precyzyjne, tańsze, dające możliwość urozmaicenia poprzez użycie kolorowych ligatur utrzymujących łuk, lub zastosowanie zamków typu mini.

ESTETYCZNE

ceramiczne, kompozytowe ( w kolorze zęba) lub kryształowe (monokryształ szafiru)- przeźroczyste.

SYSTEMY SAMOLIGATURUJĄCE

To nowoczesne systemy ortodontyczne umożliwiające wyraźne skrócenie czasu trwania zarówno poszczególnych wizyt, jak i całego leczenia! Unikalna budowa zamków zapewnia zminimalizowanie nieprzyjemnych odczuć dla pacjenta oraz sprzyja utrzymaniu idealnej higieny jamy ustnej.

LINGWALNE

Zamki ortodontyczne są przyklejane na wewnętrznej powierzchni zębów od strony językowej lub podniebiennej. Dzięki temu aparat jest całkowicie niewidoczny. Ta technika leczenia polecana jest w szczególności osobom dorosłym. Ale w leczeniu ta metodą nie ma ograniczeń wiekowych. Dzięki zastosowaniu specjalnych zamków o mniejszych wymiarach i łagodnych konturach, uzyskano minimalne oddziaływanie aparatu na funkcje języka i wymowy oraz utrzymywanie higieny jamy ustnej.

ETAPY LECZENIA ORTODONTYCZNEGO

Konsultacja: Podczas pierwszej wizyty lekarz przeprowadza dokładny wywiad z pacjentem. Pozwala on na opracowanie indywidualnego planu leczenia, będącego wstępem do osiągnięcia satysfakcjonujących wyników. Lekarz ortodonta przeprowadza szczegółowe badanie jamy ustnej i pobiera wyciski do modeli diagnostycznych. W celu przeprowadzenia pełnej analizy warunków zgryzowych konieczne jest wykonanie zdjęć rentgenowskich( pantomograficzne i cefalometryczne). Wszystkie te zabiega mają na celu przeprowadzenie dokładnej analizy zgryzu, warunków kostnych, projektu twarzy i w efekcie przedstawienie indywidualnego planu leczenia, który uwzględnia przebieg i przewidywany czas trwania leczenia.

ZAŁOZENIE APARATU

Zabieg całkowicie bezbolesny, trwa około 1- 1,5 godziny. Lekarz przykleja zamki i pierścienie, zakłada łuk oraz przymocowuje go ligaturami tzw. gumkami. Pacjent może wybrać kolor z bardzo szerokiej gamy kolorów. Zęby powinny być wyleczone a kamień usunięty. Następnie ortodonta przedstawia Pacjentowi wskazania i zalecenia dotyczące właściwego obchodzenia się z aparatem. Bezpośrednio po założeniu aparatu niektórzy mogą odczuwać pewien dyskomfort bądź lekki ból, który w ciągu kilku dni powinien zniknąć. Można go złagodzić za pomocą ogólnie dostępnych leków przeciwbólowych.

WIZYTY KONTROLNE

W zależności od metody leczenia i indywidualnych wymagań pacjenta odbywają się one z różną częstotliwością: aparaty ruchome - co 2-4 miesiące, aparaty stałe co 1-3 miesiące. W czasie tych wizyt lekarz kontroluje postępy leczenia i reguluje siłę, z jaką aparat działa na zęby. Te kontrole są bardzo istotne dla prawidłowego przebiegu leczenia, a ich zaniedbanie może być fatalne w skutkach. Bez stałej kontroli aparat mógłby wywołać odwrotny efekt od oczekiwanego np. pogłębić istniejącą wadę lub spowodować nową wadę zgryzu.

RETENCJA

Ostatnim etapem leczenia, równie istotnym, bo stabilizującym osiągnięte wyniki i zapobiegającym nawrotowi wady, jest faza retencji (trwająca ok. trzech lat). W przypadku leczenia aparatem ruchomym funkcję aparatu retencyjnego spełnia dotychczas użytkowany aparat ortodontyczny bez aktywowania. W sytuacji leczenia aparatem stałym, po zdjęciu aparatu, oczyszczeniu zębów kleju i wypolerowaniu, pacjent otrzymuje ruchomą, akrylową płytkę retencyjną na zęby górne oraz cieniutki drucik przyklejany do wewnętrznej powierzchni zębów dolnych.